In sommige landen liggen er dorpen onder water. Niet doordat er een overstroming was, maar omdat mensen het zo hebben gepland. Dat klinkt vreemd, maar er zit een goede reden achter.
Het begint met een rivier en een dam. Een dam is een grote muur die het water van een rivier tegenhoudt. Achter de dam verzamelt zich dan een groot meer, dat een stuwmeer heet. Met het water uit zo'n meer kun je stroom maken, en boeren kunnen er hun akkers mee bewateren in droge tijden.
Het probleem is dat het meer ruimte nodig heeft. Soms ligt er precies op die plek al een dorp. De mensen die er wonen, moeten dan verhuizen naar een nieuwe plek hogerop. Hun oude huizen, de school en zelfs de kerk verdwijnen langzaam onder het stijgende water.
Jaren later kan zo'n dorp soms weer even tevoorschijn komen. In een hete zomer met weinig regen zakt het water in het meer namelijk. Hierdoor steken de oude muren en de torenspits weer boven het water uit. Mensen komen dan kijken naar het dorp dat ze als kind kenden.
Voordat een dorp onder water verdwijnt, gebeurt er nog van alles. De bewoners krijgen ruim van tevoren te horen dat ze moeten vertrekken. Sommige mensen nemen stenen of een deur van hun oude huis mee naar hun nieuwe woning, als herinnering. Soms wordt zelfs een hele kerktoren steen voor steen afgebroken en op een hogere plek weer opgebouwd. Pas als iedereen weg is, gaat de dam dicht en begint het water langzaam te stijgen. Het duurt dan vaak maanden voordat het dorp helemaal is verdwenen.
Voor de bewoners is het een dubbel gevoel. Het stuwmeer brengt stroom en water voor de hele streek. Maar het kostte hun wel het dorp waar hun familie soms al honderden jaren had gewoond. Vooruitgang en verlies gaan hier hand in hand.